พลอยรักตั้ม

เงาของผู้คน ทอดยาวไปตามถนน
ฉันเดินเคียงไปกับเธอในยามเย็น
หากได้จูงมือกันเดินเช่นนี้เรื่อยไป
ฉันคงดีใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

สายลมเริ่มเย็นลง
ได้กลิ่นอายของฤดูหนาว
เเละเเล้วช่วงเวลาที่ฉันจะได้ใกล้ชิดกับเธอก็มาถึง
หิมะเเรกของปี ที่เราสองอิงเเอบกายกัน
เฝ้ามองดูอยู่ในยามนี้
เอ่อล้นไปด้วยความสุขอย่างที่สุด

ไม่ใช่การออดอ้อนหรือความหวั่นไหวอะไรทั้งสิ้น
เพียงความรู้สึกที่ว่า ฉันรักเธอ
ความรู้สึกจากส่วนลึกในใจฉัน

เมื่อมีเธอ ฉันรู้สึกเหมือนกับว่า
จะสามารถผ่านพ้นทุกสิ่งทุกอย่างไปได้
คืนวันเหล่านี้ ฉันเฝ้าอธิษฐานให้มั่นคงอยู่ตลอดไป

สายลมเเรง ทำเอาหน้าต่างสั่นไหว
ปลุกคำ่คืนที่หลับไหลให้ตื่นขึ้น
ไม่ว่าเรื่องทุกข์ใจใดๆ ฉันก็จะยิ้มรับไว้

ละอองหิมะร่วงหล่นอยู่นอกหน้าต่าง
อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
ย้อมถนนสายของเราสองคนให้กลายเป็นสีขาวโพลน

เมื่อฉันได้รู้จักกับความรัก
จึงได้รู้สึก ว่าเราอยากอยู่ เเละอยากทำอะไรเพื่อใคร
หากฉันต้องเสียเธอไป
ฉันจะไปเป็นดวงาดาว คอยส่องเเสงนำทางให้เธอ
ในคำ่คืนที่ใบหน้าชุ่มไปด้วยนำ้ตา

โปรดเธอจงคอยอยู่เคียงข้างฉัน
ไม่ใช่การออดอ้อนหรือความหวั่นไหวอะไรทั้งสิ้น
อยากให้อยู่ด้วยกันอย่างนี้ตลอดไป
ฉันคิดเช่นนี้อย่างไม่มีข้อกังขา

หิมะสีขาวบริสุทธิ์ี่ร่วงหล่นทับถมกันบนถนนสายนี้
ร่วมเเต่งเเต้มภาพความทรงจำเเห่งวันวาน
ต่อจากนี้ กับเธอ ตลอดไป